Brunon Dymowski

Brunon Bronislaw Dymowski was born in Warsaw on 4th October 1942 during the Second World War to Brunon Bronislaw Dymowski and Irmina Dymowska (née Rekiert).

After the Second World War the family settled in the leafy suburb of Bielany, Warsaw, where Brunon known to his immediate family and friends as Nonek spent his formative years. His father passed away in 1956 and his mother continued to raise Brunon and his younger siblings Adam and Ewa.

Irmina fought hard to give her children opportunities and Brunon was determined to make the most of his, attending High School and gaining admission to the Military Technical Academy (WAT) where he completed his army training and engineering degree in telecommunication. After more than a decade Brunon retired from the army with the rank of Captain and was awarded a Silver Service medal.

After leaving the army Brunon decided to establish his own business and after trying various opportunities he settled on pottery and ceramics. This was no mean feat in then Communist Poland where private enterprise was strictly limited and controlled. The dinner sets produced by Brunon were hand painted with elaborate motives and colors. His brother, Adam, still has a set of dinner plates gifted to him from Brunon, carefully packed and transported to Australia.

Business conditions in Poland were getting more and more difficult. Brunon made the significant decision to uproot his life and migrate to USA in the early 1990s in search of adventure and a better future. Brunon joined his mother and sister who had already moved to the US, settling in Chicago and establishing a home renovation firm Atrium. In his later years he became a courier for Cycle Logistics Inc.
Brunon’s personal life had its ups and downs, but when he met Halina, he married the love of his life and they spent two wonderful decades together. Through hard work and despite life's challenges, they achieved their shared goals and always supported one another. Cats had brought joy to their lives ever since they first met. Brunon also grew close to his wife’s family (her son Krzysztof, his wife Magdalena, and their two daughters, Klaudia and Iga) spending a great deal of time with them after they arrived from Poland.
He was full of life with a quirky sense of humor and confronted any challenges that were thrown at him head on. His extended family and friends were very important to him and there was nothing he wouldn’t do for them. Adam remembers well when Brunon found him crying because he was being bullied by bigger boys at school. Brunon, being the protective older brother, said to Adam let’s go and find them. And with Brunon already an imposingly physical boy and one of the tallest in his class, there was no contest and Adam was never bullied again.

“My big brother I will remember you forever” -Adam

Visits to Australia to see Adam’s family and Adam’s visits to Chicago were opportunities to catch and spend time reminiscing and reconnecting. One particular highlight was Brunon and Halina’s making the trip down under to attend his nephew Jason’s wedding to Michelle, where he proudly represented the Polish roots of our family.

Despite failing health in his later years Brunon was forever looking for opportunities to catch up with friends and family, talking about one last trip to the land of his youth, Poland, or to Australia to visit his brother.

Brunon we will miss you and we will always hold your memory dear to our hearts. Rest in peace.

Brunon Bronisław Dymowski urodził się w Warszawie 4 października 1942 roku, w czasie II wojny światowej, jako syn Brunona Bronisława Dymowskiego i Irminy Dymowskiej (z domu Rekiert).Po wojnie rodzina osiedliła się na Bielanach w Warszawie; tam też Brunon – przez rodzinę i przyjaciół znany jako Nonek– spędził młodzieńcze lata. Jego ojciec zmarł w 1956 roku, a matka samotnie wychowywała Brunona oraz jego młodsze rodzeństwo: Adama i Ewę.Irmina wkładała wiele wysiłku w to, by zapewnić dzieciom dobre perspektywy, a Brunon był zdeterminowany, by jak najlepiej wykorzystać swoje szanse: ukończył szkołę średnią i dostał się na Wojskową Akademię Techniczną (WAT), gdzie odbył szkolenie wojskowe oraz uzyskał dyplom inżyniera telekomunikacji. Po ponad dekadzie służby odszedł z wojska w stopniu kapitana, zostając odznaczonym Srebrnym Medalem za zasługi.Po zakończeniu służby wojskowej Brunon postanowił założyć własną firmę; po wypróbowaniu różnych pomysłów na biznes zdecydował się na ceramikę. Nie było to łatwe zadanie w ówczesnej komunistycznej Polsce, gdzie prywatna przedsiębiorczość była ściśle ograniczona i kontrolowana. Produkowane przez Brunona zestawy obiadowe wyróżniały się ręcznie malowanymi wzorami i pieknymi kolorami. Jego brat, Adam, do dziś posiada komplet talerzy obiadowych otrzymanych od Brunona – zestaw ten został starannie zapakowany i przewieziony aż do Australii.Warunki prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce stawały się coraz trudniejsze. Na początku lat 90, Brunon podjął ważną decyzję o zmianie całego swojego życia i wyjeździe do USA w poszukiwaniu przygody oraz lepszej przyszłości. Dołączył do matki i siostry, które już wcześniej wyemigrowały do Stanów Zjednoczonych; osiadł w Chicago i założył firmę remontowo-budowlaną o nazwie Atrium. W późniejszym okresie życia pracował jako kurier w firmie Cycle Logistics Inc.

Brunona życie osobiste różnie się układało, jednak gdy poznał Halinę, poślubił miłość swojego życia i spędził z nią dwie wspaniałe dekady. Razem ciężko pracując, pomimo przeciwności losu, osiągnęli wspólne cele życiowe i zawsze wspierali się na wzajem. Odkąd się poznali, kotki zawsze były częścią ich życia która dodawała radość. Brunon także poznał rodzinę żony (syna Krzysztofa, jego żonę Magdalenę, i ich dwie córki Klaudię i Igę) z którymi spędzał wiele czasu po ich przylocie z Polski.

Był człowiekiem pełnym życia, o wspanialym poczuciu humoru, który z odwagą i determinacją stawiał czoła wszelkim warunkom. Rodzina i przyjaciele byli dla niego niezwykle ważni; nie było rzeczy, której by dla nich nie zrobił. Adam dobrze pamięta chwilę, gdy Brunon znalazł go płaczącego, bo w szkole dokuczali mu więksi chłopcy. Brunon, zachowując się jak opiekuńczy starszy brat, powiedział: „Chodź, znajdziemy ich”. A ponieważ Brunon był już wtedy postawnym chłopcem i jednym z najwyższych w klasie, wynik tego spotkania był przesądzony – Adamowi już nigdy więcej nie dokuczano.„Mój starszy bracie, zapamiętam cię na zawsze”. -AdamWizyty w Australii u rodziny Adama oraz przyjazdy Adama do Chicago były okazjami do spotkań, wspólnych wspomnień i zacieśniania więzi. Szczególnie ważnym wydarzeniem była podróż Brunona i Haliny na drugi koniec świata, by wziąć udział w ślubie bratanka Jasona z Michelle; Brunon z dumą reprezentował tam polskie korzenie naszej rodziny.Mimo pogarszającego się w późniejszych latach zdrowia, Brunon zawsze szukał okazji do spotkań z przyjaciółmi i rodziną, marząc o jeszcze jednej podróży do kraju swojej młodości – Polski – lub do Australii, by odwiedzić brata.Brunonie, będzie nam ciebie bardzo brakowało i na zawsze zachowamy cię w naszych sercach. Spoczywaj w pokoju.